İNSAN RUHU

İnsan, tuhaf bir varlık ; öncelikleri çoğu zaman bedeniyle ruhu arasında gidip geliyor.

Ama siz ne derseniz deyin insan eninde sonunda yine kendisi için istiyor.

Aklınıza hemen çocukları için her şeyi göze alan anne ve babalar geldi değil mi? 
Doğru ! Bu durum dışarıdan hiçbir baskı olmaksızın ruhun ihtiyacının bedenin önüne geçtiği nadir anlardan biri.

Çünkü insan, çoğu zaman kendinden vazgeçiyor gibi görünse de, aslında ruhunu besleyen bir anlamın peşinde.

Bu duygu, insanın doğasında var; ancak çevrenin etkisiyle doğal olmayan ruhu beslemek için edindiğimiz - edindirildiğimiz - yeni duygular da bize empoze ediliyor. 

Aile, vatan, bayrak, bir düşünce ya da bir inanç… İnsan, kendini bu kavramların içinde bulması kaçınılmaz oluyor.

Fakat hangi ad altında olursa olsun, bir şeye hizmet etme arzusu bile dönüp dolaşıp ruhunu doyurma ihtiyacına bağlanıyor.

Eğer buraya kadar aynı yerden bakabiliyorsak, artık şu ayrımı düşünmenin zamanı geldi:

Bedenini doyurmayı önceleyenlerle, ruhunu beslemeyi seçenler…

Yine de araya ince bir çizgi çekmek gerekiyor. 
Ruhu doyurmak daha derin, daha huzurlu bir alan gibi görünse de, insanın içindeki “kendisi için isteme” dürtüsü bu iki eğilimi sürekli karşı karşıya getiriyor.

İçimizde sessizce süren bir mücadele bu.

Mizaç dediğimiz ve belki de doğuştan getirdiğimiz o görünmez eğilimler, çoğunlukla bu mücadelenin sonucunu belirliyor.

Kimi zaman beden ağır basıyor, kimi zaman da ruh.

Ve eğer bir insan, başkalarının kendisi hakkındaki düşüncelerinden daha çok besleniyorsa, o zaman kaçınılmaz olarak bir rolün içine giriyor.

Çünkü kabul görmek, beğenilmek, anlaşılmak… Bunların her biri ruhun başka açlığı.

Üstelik hiçbir duygu sabit değil.
Zaman, her şeyin dozu değişiyor.
Bugün ruhunu besleyen bir şey, yarın sıradanlaşabiliyor;
dün vazgeçilmez olan, bugün sessizce anlamını yitiriyor.

İnsan, belki de en çok bu yüzden insandır:

Sürekli değiştiği, ama yine de hep kendini aradığı için.