AHLAKLI DOĞARIZ / VOLTAİRE

İklim, terbiye, dil, kanun, ibadet ve zekâ seviyeleri bakımından farklı ne kadar insan gördüysem, hepsinin aynı ahlaki temele sahip olduğuna o denli kani oldum. 

 

İlahiyata dair hiçbir şey bilmelerse de hepsi haklıya ve haksıza dair kabaca bir kavrama sahiptir ve hepsi de bu kavramı aklın geliştirmeye başladığı yaşta edinmiştir. 

 

Tıpkı matematik öğrenmeden ağır yükleri sopayla kaldırma, bir derenin üzerinden bir tahta parçasına basarak geçme sanatını doğal olarak edinmiş olmaları gibi.

 

Demek ki bizi yaratmış olan üstün zekâ, dünya üzerinde belli bir süre yaşayabilmemiz için adaletin var olmasını istemiştir.

 

Aksi takdirde, kanımca, ne hayvanlar gibi kendimiz besleyebilme içgüdümüz ne de onlar gibi doğal silahlarımız olduğuna ve her türden tehlike açık bir çocukluğun savunmasızlığı içerisinde yıllarımızı geçirdiğimize göre vahşi hayvanların, açlığın ve sefaletin pençesinden kurtulabilen bir avuç insan bir parça yiyecek ve post uğruna birbirine girmekle meşgul olur ve silah kullanacak hale gelir gelmez de tıpkı Kademos ejderhasından çıkan çocuklar gibi kısa sürede birbirlerini yok ederlerdi. 

 

En azından insanlar bütün toplumların temeli olan adalet kavramını tasavvur edememiş olsalardı tek bir toplum bile olmazdı.

 

Şayet Tanrı Mısırlılara da İskit’iler de tıpkı ezelden beri belli bir enerji seviyesine ulaştıklarında zorunlu olarak ve aynı şeklide her iki ırkın da devamını sağlayan organlar verdiği gibi, geliştikçe haklı ve haksıza dair aynı zorunlu prensipleri fark etmelerini sağlayacak aklı da vermemiş olsaydı, piramitleri inşa eden Mısırlı ile kulübe nedir bilmeyen göçebe İskit nasıl haklı ve haksıza dair aynı temel kavramlara sahip olmuş olabilirler?

 

Bütün bu halklar anne ve babaya hürmet edilmesi gerektiğini, yalan yere yemin etmenin, iftira atmanın ve adam öldürmenin nefretlik suçlar olduğunu söyler. Demek ki hepsi de gelişmiş akıllarında oluşan aynı prensipten aynı sonuçları çıkarır.